„— Ale w jaki sposób młody człowiek może się przekonać, czy obrał słuszną drogę Przypuśćmy, że sądzi, iż musi zrobić w życiu coś szczególnego, a potem widzi, że się do tego całkiem nie nadaje.
Mendes wysunął brodę z kołnierza płaszcza, jego czarne oczy błyszczały.
—Patrz, Vincencie — zawołał — jaki żar szkarłatny rzuca zachodzące słońce na te szare chmury!
Doszli do portu. Maszty statków, rzędy starych domów i drzew nadbrzeżnych stały w świetlistej purpurze i wraz z nią odbijały się w Zuidersee. Mendes ntbil fajkę i poda! Vincentowi woreczek z tytoniem.
— Dziękuję, już palę, mijnheer.
— Ach, rzeczywiście. Może przejdziemy walem do Zceburg Jest tam cmentarz żydowski. Usiądziemy na chwilę w miejscu, gdzie leżą pochowani moi przodkowie.
Szli w przyjaznym milczeniu, wiatr rozwiewał dym fajki.
— Nigdy niczego nie może pan być pewny na zawsze, na całe życie — odezwał się Mendes. — Może pan tylko mieć odwagę i wolę, aby czynić to, co pan raz uznał za słuszne. Może się ta rzecz nawet potem okazać błędna, ale w końcu dokona jej pan i tak, to zaś jest najważniejsze. Musimy działać zgodnie z głosem naszego rozsądku i pozostawić Bogu sąd ostateczny o wartości naszej pracy. Jeśli jest pan w tej chwili pewny, że chce ran służyć swemu Stwórcy w ten czy inny sposób, to pańska wiara jest jedynym drogowskazem, co pan ma czynić. Z całą ufnością należy to właśnie czynić.“(8)