„Baron wyraził zadowolenie, że Andrea ma wolny dzień, ponieważ, jak powiedział, musi porozmawiać z córką o interesach.
Marszałek był wymowny jak nigdy. Mówił o poniżeniu szlachty francuskiej, która musi dźwigać haniebne jarzmo faworyt plebejskiego pochodzenia, zamiast kłaniać się kobietom dobrze urodzonym i spełniającym na dworze rolę wynikającą t przymiotów ich pięknych dusz 1 niemniej pięknych zalet zewnętrznych.
Andreę uderzyło podobieństwo sądów marszałka do sądów, które jej od kilku dni powtarzał ojciec. Nie miała jednak czasu o tym pomyśleć, ponieważ Richelieu prawił już na temat cnoty i to tak dowcipnie, a zarazem tak po pogańsku, że Andrea zwątpiła w swoją cnotliwość. Według zdania marszałka najcnotliwszymi kobietami były panny de Chateauroux, de Laval
liere i de Fosseuse.
Od wywodów wymownego gościa w głowie Andrei powstał zamęt i trwał aż do godziny siódmej, kiedy to marszałek oznajmił, że musi jechać do króla.
Szukając kapelusza, książę spostrzegł Nicole, która już nie po raz pierwszy nawinęła się niby przypadkiem.
— Słuchaj no, mała — zagadnął ją książę klepiąc po ramieniu — może zaniesiesz bukiet, który pani de Noailles chce posłać hrabinie Egmont“(15)