„kowane onkogennymi wirusami. Eksperymenty świadczyły o możliwości transformacji nowotworowej pod wpływem wirusów. Przyczyniły się do olbrzymiego rozwoju wirusologii i rzeczywiście przez dziesiątki lat mogły stanowić samodzielną teorię wirusową powstawania raka, dopóki w latach pięćdziesiątych obecnego stulecia nie okazało się, że kwasy nukleinowe to nie proste związki nukleotydów, a jedne z najbardziej istotnych tworów przyrody. Wyjaśnienie budowy wirusów, ich bezpośredniego związku z kwasami dezoksyrybonukleinowymi i rybonukleinowymi doprowadziło do syntezy prostych oligorybo czy dezoksyrybonukleotydów, któii wbudowane w genom komórki mogą nadawać jej cei hv komórek nowotworowych.
Prysnął więc mit zakaźności, pokazany został mechanizm działania prostych — na dzisiejszym etapie wiedzy — związków nukleinowych, w tym także całych wirusów. Pozostało jeszcze oczywiście ważne zagadnienie drogi ich dotarcia do wnętrza komórek. Ta droga jest niewątpliwie drogą zakaźną w wypadku udziału wiruNÓW i niewątpliwie istotnym etapem warunkującym powstawanie nowotworów, ale po pierwsze nie jedynym, a po drugie nie bezpośrednio przyczynowo związanym ze skutkiem nowotworzenia. U zbyt wielu osób na świecie wykazano obecność w ich organizmie onkogennych wirusów, a mimo to nie dochodzi u nich do rozwoju nowotworów i w konsekwencji do choroby nowotworowej. Wirusolodzy stworzyli i korzystają z pięknego określenia okresu utajenia. Zgoda, okres utajenia istnieje, ale nie jest to okres, w którym raz wprowadzona do komórki substancja biochemiczna — oligonukleotyd — dojrzewa lub czeka na okazję do swojej ekspresji. Po prostu jest jednym ze związków chemicznych — jakich wiele — które znajdują się we wnętrzu komórki, ale, jak dzisiaj wiemy, półokres trwania, działania tych“(6)