„Leon prawie krzycząc powiedział, co i jak, i kto on jest. Potem wszedł do sieni i zaczął chodzić po pustych, na wpół ciemnych pokojach o oknach zasłoniętych okiennicami. Ale nie kazał ich otworzyć — półmrok wydawał się tego zakurzonego dnia przyjemny, jakby chłodzący, okiennice zaś separowały go od częstochowskiej pospolitości i trafaretu. Pokoje były wielkie, o grubych ścianach, tak jak to się kiedyś, jeszcze hen przed trzydziestymi latam; budowało. W środkowym stał rozsuwany długi stół, otoczony na swój sposób zydlami o wysokich, obitych ciemną skórą oparciach oraz oszklony kredens o zalepionych od wewnątrz gazetami szybkach. Trudno było sobie wyobrazić chorą panią Wachicka siedzącą w samotności przy tym olbrzymim stole w jadalni!
Był poza tym równie wielki salon i gabinet z regałami starych książek — jak to Leon potem się przekonał — przeważnie traktujących o prawie i astronomii. Wuj pani Wachickiej, a co za tym idzie jeden z dziadków Leona, będąc z wykształcenia i fachu adwokatem, na stare lata zaczął przyglądać się gwiazdom, co spowodowało, że obecnie na strychu poniewierała się jakaś wielka miedziana luneta, prawie że teleskop, na który Leon, po zwiedzeniu wszystkich zakamarków w domu, ze zdziwieniem się natknął.“(5)