„Na początku 1979 roku otrzymałem list od Stefana Graczyka. Autor, przedstawiający się jako górnik z Bytomia, pisał ...dawno zapomniano o metodzie budryka, w filarach ochronnych fedruje się rabunkowymi metodami, często na zawal. Powoduje to wielkie straty, bo część węgla pozostaje na zawsze w zi.mi i" niod2 nie będzie można go odzyskać. Odbija się to także na mieście, w któiym pękają mury domów, a w przyszłości, jak tak dalej pójdzie, domy zaczną się walić. Wtedy ginąć będą ni.e tjylko górnicy pod ziemią, ale także ludzie na ulicach miasta (...) Niech pan, redaktorze, przyjedzie do Bytomia i porozmawia z l^dimi, usłyszy pan wiele sensacji...
Skorzystałem z zaproszenia. Niestety, nie dowiedziałem się wiele. Napotkałem barierę milczenia. Oficjalnie nikt nie chciał nic powiedzieć, odsyłano mnie od Annasza do Kajfasza. Przedstawiciele ówczesnego Bytomskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego przekonywali mnie, że nie ma powodów do obaw i paniki
— Fedrujemy zgodnie z górniczymi zasadami. W mieście zdarzają się co prawda wstrząsy, ale jest to normalne na terenie eksploatacji górniczej, a zwłaszcza w tak trudnych warunkach geologicznych, jakie występują w niecce bytomskiej. Nawet przerwanie wydobycia niczego by nie zmieniło. Wstrząsy występowałyby nadal, a najprawdopodobniej ich siła wzmogłaby się, bowiem górotwór nie byłby odprężany. Nie ma powodów do niepokoju. Czuwamy zarówno nad bezpieczeństwem górników, jak i mieszkańców miasta. Bytom z pewnością się nie zawali, jego mieszkańcom nic nie grozi.“(3)