„Pan Voight potrząsnął głową, jakby głos dochodzący spośród listowia tylko odrobinę mu przeszkadzał, i lekki jak piórko wbiegł na schody z dźwiękiem podobnym do stukania patyka przeciąganego po sztachetach. Jednakże zamiast wejść przez drzwi do środka, podszedł do bocznego okna i zajrzał do salonu. Wrzasnął jak opętany
— Wynosić mi się zaraz z mojego domu!
— Rany boskie! — krzyknął pan Fatty Bowles, patrząc mu prosto w oczy i obracając w palcach płonący kapelusz.
— Dobry wieczór — odezwał się tylko Stary Moody. — Poza tym nie rozmawiam z panem.
— Kto was wpuścił Odpowiadać mi zaraz!
— Choroba! Pański dom się pali!
— Jeśli mój dom się pali, to co się stało z moją rodziną
— Zapomniałem na śmierć! Przecież to już dawno nie jest pana dom. Należy do panny Francine Murphy. Za późno, kapitanie.
— Nonsens! Wynoście mi się stąd w tej chwili. Zagaście te płomienie tam z tyłu. I powiedzcie mi, dokąd oni wszyscy się wynieśli. Albo mniejsza z tym. Już ja wiem, gdzie ich szukać. Możecie spalić tę ruderę, nie będę wam przeszkadzać.
Zaczął wybijać szalony rytm, waląc rękami w drewnianą ścianę, i zapewne spoglądał na dwóch szaleńców ironicznym wzrokiem. Ustawił się pod samym oknem i odcinał Lochowi widok. Szczerze mówiąc, był tam co najmniej niepotrzebny.“(7)