„trze ulega lekkiej, ledwie wyczuwalnej wibracji, że jest ono jak gdyby naelektryzowane, przeniknięte niewidzialnym promieniowaniem. Szliśmy tak bez końca, profesor, nie odwracając się, przodem, ja — za nim. Wreszcie zatrzymał się przed ekranem, na którym widniała liczba 20.
— Tu — powiedział Cavy i nacisnął niewidoczny guzik. Obicie ściany pod ekranem przesunęło się w bok i znaleźliśmy się przed drzwiami prowadzącymi do niewielkiego, bocznego przejścia. — Chodźmy.
Cavy ruszył przejściem, ja podążyłem za nim. Przeszedłszy około dziesięciu metrów, znaleźliśmy się w obszernym, dobrze oświetlonym pomieszczeniu; wzdłuż ścian uszeregowano tu metalowe szafy z ogromnymi, ruchomymi głośnikami w kształcie trąb. Na odgłos naszych kroków trąby te szybko i bezdźwięcznie zwróciły się w naszą stronę. W głębi pokoju stała niewielka kanapa i obok stolik z magnetofonem.
— To jest rodzina muzyków — oświadczył profesor.
—Muzyków — powtórzyłem nie wierząc własnym uszom.
— Pan sdę dziwi
Cavy wydobył z małej, ściennej szafki szpulkę z taśmą i założył ją na magnetofon.
— Proszę posłuchać.
Włączył magnetofon i siadł na kanapie.
Popłynęły cudowne dźwięki jakiejś nieznanej melodii. Pomieszczenie odznaczało się wspaniałą akustyką. Zasłuchałem się. Dźwięki wywoływały obrazy nieomal widzialne. Widziałem morze, lśniące zielonkawymi, chłodnymi falami, las oświetlony purpurą zachodzącego słońca i snujące się po niebie, pierzaste obłoki. Przede mną ukazał się hałaśliwy tłum... Ale oto znikł niebawem i zobaczyłem na pół ciemny gabinet i uczonego, pochylonego nad rękopisami. Na jego twarzy — wytężona praca myśli. Kto to Zdaje się... że go znam. Przecież to Cavyl Nagle uświadomiłem sobie, że patrzę na niego, wybałuszywszy oczy, a on siedzi i uśmiecha się swoim zagadkowym uśmiechem. Magnetofon zamilkł. Cavy zdjął krąg z taśmą i schował do szafki.“(10)